تحريف به آن استدلال نمود » . « 1 » البته روى سخن - در استدلال به آيهء حفظ - با گروه‌هايى است كه خود را منتسب به اسلام مىدانند و مدعىاند قرآن كتاب جاويد آسمانى بوده و به‌عنوان قانون شريعت و معجزهء ماندگار پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و دليل بر صحت نبوت ايشان نازل شده است ؛ اين گروه‌ها دو دسته‌اند : پيشينيان و متأخران ؛ حشويه از اهل سنت و اخباريان متأخر از اماميه . اينان به گمان خود روى مواضع تحريف انگشت گذاشته‌اند ؛ نظير آيه رجم و آيه رضعات و آيه « لا يملأ جوف ابن آدم إلّا التراب » چنان كه در روايات حشويه آمده است . همچنين مانند آيه ذر « ألست بربّكم و محمد نبيّكم و عليّ امامكم . . . » در پندار جزائرى و مقلدان و دنباله‌روان ايشان ، اما مدعيان تحريف ، نسبت به صحت آياتى كه در مصحف ثبت شده و مسلمانان در طى قرن‌ها آنها را مىشناخته‌اند - و مىشناسند - به‌عنوان وحى آسمانى معترف بوده و در اينكه در متون كنونى قرآن زيادى و تبديل صورت نگرفته است سخنى ندارند . بنابراين ، امكان استدلال به مقدار موجود از آيات قرآن با اعتقاد ايشان مبنى بر تحريف قرآن ، منافاتى ندارد و به همين دليل است كه ايشان در رد استدلال به آيه حفظ و نظاير آن از احتمال تحريف سخنى به ميان نياورده‌اند ؛ بلكه به تأويلات دور از ذهن متشبث شده‌اند . اين امر نشان مىدهد كه ايشان نسبت به سلامت متن موجود اعتراف دارند . با اين بيان ديگر براى چنين شبهه‌اى كه نه از طرف خصم مطرح شده و نه ديگران از آن ياد كرده‌اند جايى نمىماند . بارى اين تنها ، شبهه‌اى است بىاساس كه ذهن امام المشككين ( رازى ) آن را ساخته است .

--> ( 1 ) . البيان في تفسير القرآن ، ص 228 .